how are you doing
/ˈhaʊwɝjəˈduɪŋ/
RP: /ˈhaʊəjəˈduːɪŋ/
ความหมาย: สบายดีไหม
เสียงกลืน /w/ how-are; you→/jə/
ข้อผิดพลาด: ออกเสียงทุกคำด้วยวรรณยุกต์ของตัวเองและสระเต็ม เก็บ "are" และ "you" เป็นคำที่สมบูรณ์ ทั้งประโยคออกเป็น 4 จังหวะแยกกัน
เหตุผล: ภาษาไทยเป็นภาษาวรรณยุกต์ ทุกพยางค์มีวรรณยุกต์ของตัวเองและต้องออกเสียงให้ชัดเจน ไม่มีการลดคำหน้าที่อย่างมากเหมือนภาษาอังกฤษ และไม่มี glide [w] ที่เกิดขึ้นเองระหว่างสองคำที่ต่อสระ
แก้ไข: เชื่อม "how" และ "are" ด้วย [w] glide เบา ๆ ลด "are" เกือบเป็น [ɚ] และ "you" เป็น [jə] มีจังหวะเน้นเพียงสองจุด: HOW และ DO(ing) ผลลัพธ์: [ˈhaʊwɚjəˈduːɪŋ]
ข้อผิดพลาด: เก็บวรรณยุกต์และน้ำหนักเต็มสำหรับทุกพยางค์
เหตุผล: เวียดนามเป็นภาษาวรรณยุกต์
แก้ไข: ปล่อยวรรณยุกต์สำหรับวลีนี้ ลด "are" และ "you" เป็นรูปอ่อน วลี: [ˈhaʊwɚjəˈduːɪŋ]
ข้อผิดพลาด: ให้ 4 คำมีน้ำหนักเท่ากัน
เหตุผล: จีนกลางมีจังหวะพยางค์เท่ากัน
แก้ไข: บีบ "are you" ให้เป็นสะพานเร็วระหว่าง HOW และ DOING ผลลัพธ์: [ˈhaʊwɚjəˈduːɪŋ]
"How are you doing" เป็นหนึ่งในการทักทายในชีวิตประจำวันที่ใช้บ่อยที่สุดในภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน ใช้ในบทสนทนาแบบสบาย ๆ บ่อยกว่าที่การออกเสียงในตำราจะแนะนำมาก ในการพูดต่อเนื่องตามธรรมชาติจะบีบเป็น [ˈhaʊwɚjəˈduːɪŋ]: "how" ที่ลงท้ายด้วยสระเชื่อมกับ "are" ผ่าน [w] glide เบา ๆ, "are" เองลดเหลือแทบไม่มีอะไร, "you" หดเป็นรูปอ่อน [jə] ก่อนที่วลีจะลงหนักที่คำเน้น "doing" นั่นหมายความว่าการทักทายมีจังหวะที่แข็งแรงเพียงสองจังหวะ — HOW และ DO(ing) — โดยทุกอย่างที่อยู่ระหว่างนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็วและเงียบ ๆ ผู้เรียนที่พูดภาษาไทยมีแนวโน้มจะเก็บทุกพยางค์ให้ชัดเจนเพราะภาษาไทยเป็นภาษาวรรณยุกต์ แต่การทำเช่นนั้นทำให้การทักทายที่ควรจะสบาย ๆ ฟังดูเป็นทางการเกินไปสำหรับหูของเจ้าของภาษา เนื่องจากวลีนี้พูดวันละหลายสิบครั้งในบริบททางสังคมและการทำงานเกือบทุกบริบท การครอบครองจังหวะตามธรรมชาติของมันให้ผลตอบแทนที่ใหญ่กว่าเมื่อเทียบกับความพยายามฝึกฝนคำศัพท์ที่หายาก กลยุทธ์ที่ช่วย: ฝึกพูด "how" และ "doing" ด้วยการเน้นแรงก่อน จากนั้นค่อย ๆ แทรก "are you" ที่รวดเร็วและกระซิบระหว่างพวกมันจนกว่าวลีเต็มจะไหลเป็นหน่วยเดียว